Civil law

Civil law, as opposed to criminal law, refers to that branch of law dealing with disputes between individuals and/or organisations, in which compensation may be awarded to the victim. For instance, if a car crash victim claims damages against the driver for loss or injury sustained in an accident, this will be a civil law case.

กฎหมายแพ่ง

กฎหมายแพ่งจะแตกต่างกับ กฏหมายอาญา โดยอ้างถึงสาขาหนึ่งของกฏหมายเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างนิติบุคคลหรือระหว่างองค์กร ในเรื่องการผลตอบแทนต่อผู้เสียหาย เช่น ผู้เสียหายจากอุบัติเหตุรถชนเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ขับขี่สำหรับความเสียหายทางทรัพย์สินและทางร่างกาย นี้ถือเป็นกรณีของกฏหมายแพ่ง

Criminal law

The term criminal law, sometimes called penal law, refers to any of various bodies of rules in different jurisdictions whose common characteristic is the potential for unique and often severe impositions as punishment for failure to comply. Criminal punishment, depending on the offense and jurisdiction, may include execution, loss of liberty, government supervision (parole or probation), or fines. There are some archetypal crimes, like murder, but the acts that are forbidden are not wholly consistent between different criminal codes, and even within a particular code lines may be blurred as civil infractions may give rise also to criminal consequences. Criminal law typically is enforced by the government, unlike the civil law, which may be enforced by private parties.

กฏหมายอาญา

นิยามของประมวลกฏหมายอาญา บางครั้งก็เรียกว่า กฏหมายอาญา อ้างถึงกฏหมายต่างๆที่มีอำนาจแตกต่างกันไป ซึ่งบทบาทพื้นฐานคือผลประโยชน์ที่เป็นหนึ่งเดียวและมีบทลงโทษสำหรับผู้ที่ไม่ปฏิบัติตาม บทลงโทษทางอาญาขึ้นอยู่กับรูปคดีและอำนาจศาล ซึ่งจะรวมถึงกระประหารชีวิต กักขัง ทัณฑ์บน หรือปรับ แต่มีบางคดีอาญา เช่นคดีฆาตกรรม พระราชบัญญัติที่ระบุข้อห้าม ไม่ได้แบ่งแยกประเภทของคดี บางบทไม่ชัดเจน การกระทำผิดทางกฏหมายจะถูกพิจารณาตามเหตุผลสมควร กฏหมายอาญาส่วนใหญ่มีการถูกผลักดันให้บังคับใช้โดยรัฐบาล ไม่หมือนกับกฏหมายแพ่งซึ่งจะถูกผลักดันโดยองค์กรเอกชน

Administrative law

Administrative law is the body of law that governs the activities of administrative agencies of government. Government agency action can include rulemaking, adjudication, or the enforcement of a specific regulatory agenda. Administrative law is considered a branch of public law. As a body of law, administrative law deals with the decision-making of administrative units of government (e.g., tribunals, boards or commissions) that are part of a national regulatory scheme in such areas as international trade, manufacturing, the environment, taxation, broadcasting, immigration and transport. Administrative law expanded greatly during the twentieth century, as legislative bodies world-wide created more government agencies to regulate the increasingly complex social, economic and political spheres of human interaction.

กฏหมายปกครอง

กฏหมายปกครอง ที่กำหนดรายละเอียดในการปกครองของรัฐบาล รัฐบาลสามารถแก้ไข ตัดสินใจ หรือผลักดันข้อกฏหมาย กฏหมายปกครองจัดว่าเป็นสาขาหนึ่งของกฏหมายมหาชน ในตัวกฏหมาย กฏหมายปกครองจะเกี่ยวข้องกับการบริหารประเทศของแต่ละกระทรวงของรัฐบาล (ศาล ฝ่ายบริหาร คณะกรรมาธิการ) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกฏหมายประเทศ เช่นการค้าขายต่างประเทศ อุตสาหกรรม สิ่งแวดล้อม ภาษี สื่อ การตรวจคนเข้าเมือง และ คมนาคม กฏหมายปกครองพัฒนาในศตวรรษที่ 20 ซึ่งใช้ในหลายประเทศ

Labour law

Labour law (also known as employment or labor law) is the body of laws, administrative rulings, and precedents which address the legal rights of, and restrictions on, working people and their organizations. As such, it mediates many aspects of the relationship between trade unions, employers and employees. In Canada, employment laws related to unionised

workplaces are differentiated from those relating to particular individuals. In most countries however, no such distinction is made. However, there are two broad categories of labour law. First, collective labour law relates to the tripartite relationship between employee, employer and union. Second, individual labour law concerns employees' rights at work and through the contract for work. The labour movement has been instrumental in the enacting of laws protecting labour rights in the 19th and 20th centuries. Labour rights have been integral to the social and economic development since the industrial revolution.

กฏหมายแรงงาน

กฏหมายแรงงาน (หรือกฏหมายจ้างงาน) เป็นตัวบทกฏหมายที่เกี่ยวข้องกับความถูกต้องตามกฏหมายแรงงาน ข้อบังคับสำหรับลูกจ้างและผู้ว่าจ้าง เช่นการไกล่เกลี่ยความสัมพันธ์ระหว่างลูกจ้างและผู้ว่าจ้างหรือระหว่างองค์กรด้วยกัน ในประเทศแคนาดา กฏหมายการจ้างงานจะเกี่ยวข้องกับสถานที่ทำงานซึ่งแตกต่างจากความสัมพันธ์ของบุคคล ในหลายประเทศส่วนใหญ่ ไม่มีข้อบังคับดังกล่าว อย่างไรก็ตาม กฏหมายแรงงานมีสองประเภท อย่างแรก กฏหมายแรงงานสัมพันธ์ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนสามกลุ่ม ระหว่าง นายจ้าง ลูกจ้าง และความสัมพันธ์โดยรวม อย่างที่สอง กฎหมายแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ซึ่งเกี่ยวกับสิทธิของลูกจ้างในที่ทำงานและในสัญญาจ้าง การเคลื่อนไหวของแรงงานได้เกิดขึ้นในศตวรรษที่19 และ 20 เพื่อให้ออกกฏหมายคุ้มครองแรงงาน สิทธิของแรงงานได้เกิดขึ้นในสังคมและช่วยพัฒนาเศรฐกิจตั้งแต่ยุคอุตสาหกรรม

Juristic Act

A juristic or juridical person is a legal entity through which the law allows a group of natural persons to act as if it were a single composite individual for certain purposes, or in some jurisdictions, for a single person to have a separate legal personality other than their own. This legal fiction does not mean these entities are human beings, but rather means that the law allows them to act as persons for certain limited purposes—most commonly lawsuits, property ownership, and contracts. This concept is separate from and should not be confused with limited liability or the joint stock principle. Also note that basic rights (like the rights to free speech and due process of law) do not necessarily follow from juristic personhood. A juristic person is sometimes called a legal person, artificial person, or legal entity (although the last term is sometimes understood to include natural persons as well). Although the concept of a juristic person is more central to Western law as well as common law and civil law countries, it is also found in virtually every legal system.

กฎหมายว่าด้วยพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

ศาลตุลาการหรือผู้พิพากษาคือกลุ่มที่ใช้อำนาจทางกฏหมายและเป็นตัวแทนของกฏหมายเพื่อจุดประสงค์สำคัญสำหรับผู้ที่มีลักษณะนิสัยส่วนบุคคลแตกต่างกัน กฏดังกล่าวนี้ไม่ได้หมายถึงบุคคลแต่จะหมายถึงกฏหมายที่อนุญาตให้ผู้พิพากษาเป็นผู้ใช้อำนาจตามหลักพระธรรมนูญศาลยุติธรรมที่ระบุไว้ ส่วนใหญ่จะเป็นคดีความ การแสดงความเป็นเจ้าของทรัพย์สินและ สัญญา หลักการนี้ได้ถูกแบ่งแยกและไม่ควรจะทำให้สับสน - เกี่ยวกับการจำกัดทรัพย์สินหรือการเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วน ดังนั้นพื้นฐานของความถูกต้อง (เช่นการพูดอย่างเสรี และการประมวลกฏหมาย) ไม่จำเป็นจะต้องตามผู้พิพากษาส่วนบุคคล ผู้พิพากษาบางครั้งก็จะถูกเรียกว่าผู้รักษากฏหมาย ผู้ดำรงกฏหมายหรือศาลตุลาการ ( คำเรียกสุดท้าย จะถูกเข้าใจว่าเป็นตัวบุคคลเช่นกัน) ถึงแม้ว่าหลักการของผู้พิพากษาจะคล้ายคลึงไปทางตะวันตก ซึ่งเหมือนกับกฏหมายทั่วไปและกฏหมายแพ่งในประเทศอื่นๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะพบและใช้ในระบบกฏหมาย

Contract

A contract is a legally binding exchange of promises or agreement between

parties that the law will enforce. Contract law is based on the Latin phrase pacta sunt servanda (pacts must be kept). Breach of contract is recognised by the law and remedies can be provided. Almost everyone makes contracts every day. Sometimes written contracts are required, e.g., when buying a house. However, the vast majority of contracts can be and are made orally, like buying a law text book, or a coffee at a shop. Contract law can be classified, as is habitual in civil law systems, as part of a general law of obligations (along with tort, unjust enrichment or restitution).

สัญญา

สัญญาคือข้อผูกมัดซึ่งทั้งสองฝ่ายได้แลกเปลี่ยนตกลงกันโดยจะมีผลบังคับใช้ตามกฏหมาย สัญญาทางกฏหมายมีพื้นฐานมาจากภาษาลาตินที่ว่า พัคตา สัน เซวันดา (การรักษากติกา) ข้อตกลงในสัญญาจะมีผลทางกฏหมายและสามารถแก้ไขได้ เราได้มีการทำสัญญากันทุกวัน บางครั้งจะเป็นลายลักษ์อักษร เช่น เมื่อคุณจะซื้อบ้าน อย่างไรก็ตาม ใจความสำคัญของสัญญาสามารถทำได้ด้วยปากเปล่า เช่นการซื้อหนังสือกฏหมาย หรือการซื้อกาแฟในร้านอาหาร สัญญาทางกฏหมายสามารถจัดได้เป็นประเภทในระบบกฏหมาย เสมือนเป็นส่วนหนึ่งข้อผูกพัน ( ประกอบกับบทลงโทษ การผิดสัญญา หรือการชดเชย)